Poprzednie edycje

Dodano: 25.8.2012

Goście 8.SzFG 2012

Gośćmi 8.SzFG w 2012 roku byli: Thomas Huber, Ines Papert, Bernadette McDonald, Krzysztof Wielicki, Darek Załuski, Adam Bielecki, Przemysław Piasecki, Ola Dzik, Adam Pustelnik, Barbara Zangerl, Tomas Greslak, Lukas Irmler, Reihard Kleindal, Martin Krasnansky, Olaf Obsommer, Guido Unterwurzacher.
Thomas Huber
Data urodzin: 18.11.1966
Miejsce urodzenia: Palling, Niemcy
Miejsce zamieszkania: Berchtesgarden, Niemcy

Nic dziwnego, że już jako dziecko Thomas chciał być jak ojciec. W końcu jego rodzice od zawsze byli zapalonymi alpinistami i każdy weekend spędzali w górach z nim i młodszym o dwa lata Alexem. Wycieczki te zaprocentowały, gdyż już w wieku 12 lat, Thomas poprowadził swoją pierwszą drogę o trudnościach 10 (UIAA), Vom Winde Verweht. Sam o sobie mówi, że jest ekstremalnym alpinistą poszukującym przygody, marzycielem, wizjonerem, którego pomysły czasem bywają wręcz nierealistyczne. To właśnie zaprowadza go poza powszechnie znane granice. Pasja pokonywania własnych słabości zawsze stanowiła dla niego największą motywację, popychającą w kierunku nowych linii w miejscach, w których nie stanęła wcześniej stopa żadnego wspinacza. Po wyprawie z 1997 roku, Thomas wraz z bratem Alexem rozpoczęli serię autorskich wykładów o zarządzaniu ryzykiem, motywacji do wyznaczania celów, wizjach i sposobach ich realizacji. Przez całą dotychczasową karierę, Niemiec wielokrotnie wytyczał nowe drogi i dokonywał ich pierwszych przejść. Jednym z jego najbardziej znanych wyczynów jest wspięcie się w zaledwie jeden dzień na trzy  główne szczytami masywu Tre Cime di Lavaredo. Thomas do każdego swojego projektu przykłada jednak taką samą wagę; każdy z nich stanowi cel i wyzwanie. Ostatnim, zakończonym powodzeniem, było powtórzenie drogi Bavarian Direct (7/A3) znajdującej się na Mount Asgard na Ziemi Baffina. Niemiec ma już z resztą na oku kolejne cele na przyszłość i jest w trakcie planowania kolejnej wyprawy.


Ines Papert
Ines Papert to jedna z najwszechstronniej wspinających się kobiet na świecie, wybitna specjalistka od wspinaczki lodowej i mikstowej, wielokrotna mistrzyni świata i zdobywczyni Pucharu Świata we wspinaczce lodowej, pierwsza kobieta, która pokonała mikstowe trudności M13.

Urodziła się w 1974 roku na nizinach Saksonii, daleko od jakichkolwiek wyżyn, a podczas rodzinnych wyjazdów narciarskich nie wykazywała zainteresowania górami. Od najmłodszych latach fascynowała się muzyką i nic nie wskazywało, co będzie jej  pasją w przyszłości. Po ukończeniu studiów z zakresu fizjoterapii podjęła pracę w alpejskiej miejscowości Berchtesgaden, gdzie zaczęła swoją przygodę z górami od jazdy na rowerze górskim i od skitouringu. Dopiero potem jej największą pasją stało się wspinanie. Profesjonalną karierę zaczęła od zajęcia pierwszego miejsca w klasyfikacji generalnej w Lodowym Pucharze Świata w 2001 roku. Czterokrotnie wywalczyła Puchar Świata we wspinaniu lodowym, godząc starty w zawodach z opieką nad synkiem Emanuelem, który urodził się w roku 2000.

Jako pierwsza kobieta na świecie pokonała mikstowe trudności M13, prowadząc Law and Order M13 (Diebshöhle, Austria). Po zakończeniu kariery sportowej, postanowiła skoncentrować się na wspinaczce górskiej, alpejskiej i mikstowej. Ma na swoim koncie wybitne przejścia dróg takich jak Camilotto-Pellisier 8b na Wielkiej Cimie, Quantum of Solace (ABO, WI 7+, M7, 600 m) na Great Wall of China w Kirgistanie czy pierwsze przejście w zespole kobiecym drogi Iluminati M11+ WI6+ w Dolomitach.


Tomas Greksak (Słowacja)

Urodzony w 1985 roku w Bratysławie. Profesjonalny wspinacz, trener i współzałożyciel portalu wspinaczkowego climb.sk, poświęconego tematyce wspinaczkowej. Dyrektor Komisji Juniorskiej i członek Komisji Sportowej i Komisji Wykonawczej Słowackiego Towarzystwa Wspinaczkowego JAMES. Jeden z najaktywniejszych organizatorów zawodów, imprez i festiwali wspinaczkowych w kraju. Przygodę ze wspinaczką rozpoczął już w wieku ośmiu lat zdobywając srebrny medal na jednej z edycji Pucharu Czechosłowacji. Od tamtej pory kontynuował karierę zawodniczą i przez siedem kolejnych  lat wygrywał klasyfikację generalną Pucharu Słowacji Juniorów.

W 1999 zdobył srebrny medal we wspinaczce na czas podczas zawodów rozgrywanych w Marina di Ravenna, jednocześnie zajmując szóstą lokatą w kombinacji. Siedem lat później, mimo czteroletniej przerwy w startach, uzyskał czwarty rezultat w klasyfikacji generalnej Pucharu Słowacji i reprezentował kraj w konkurencji bouldering na swoich pierwszych Mistrzostwach Świata w hiszpańskim Aviles. Ukończył  zawody z dobrym wynikiem, który udało mu się powtórzyć również w roku 2009 na MŚ w chińskim Qinghai. Mniej więcej w tym czasie na dobre zajął się boulderingiem. Przełom nastąpił podczas wyjazdu wspinaczkowego na fińską wyspę Aland. Tomas wrócił do kraju zauroczony ideą pokonywania jedynie trudnych przechwytów i wolnością wspinania bez liny, co zaowocowało kolejnymi wyjazdami do najlepszych rejonów boulderowych  w Europie i USA.


Lukas Irmler (Niemcy)

Profesjonalny slackliner. Urodzony w roku 1988 w Dachau, obecnie mieszka w  Freising w Dolnej Bawarii. Do slackliningu doprowadziła go wspinaczka sportowa i bouldering, do których wciąż lubi wracać. Ze względu na rozwijającą się pasję highliningu,  zaczął również zgłębiać tajniki wspinaczki tradycyjnej. W roku 2011  ustanowił rekord świata w dziedzinie najdłuższego przejścia slackline na linie poliestrowej na odległość 262 metrów. Jest autorem jednego z przejść 80-metrowego highline w Moab w stanie Utah (USA).

Od roku 2009 wielokrotny medalista międzynarodowych zawodów trickline’owych. Prawie nieustannie podróżuje, czego dowodem może być 100 różnych przejść highline’owych w Europie, Azji i Stanach Zjednoczonych, dokonanych tylko w roku  2011. W przerwach między podróżami trenuje przed następnymi zawodami czy projektami, które ostatnio najczęściej realizuje ze swoim przyjacielem Alexandrem Schulzem.

Do działania najbardziej motywują go ciekawe pomysły i realizacje znajomych, jak i aktywna społeczność slackline’owa na całym świecie. Jego cele to m.in. 100-metrowej długości highline’y w najpiękniejszych miejscach na świecie i przejścia longline’owe na długości co najmniej 300 metrów. Przyznaje, że jego głównym celem pozostaje niezmiennie bycie jeszcze lepszym niż dotychczas.

Podczas swoich podróży odwiedził m.in. Albarracin (Hiszpania), Cresciano (Szwajcaria), Chironico (Szwajcaria),  Magic Wood (Szwajcaria),  Kjugekull (Szwecja), Fontainebleau (Francja),  Annot (Francja), Bishop (Kalifornia, USA), Joshua Tree (Kalifornia, USA), Hueco Tanks (Texas, USA,) Zillertal (Austria), Hartenstein (Austria) i Petrohrad (Czechy).


Reinhard Kleindl (Austria)
Profesjonalny slackliner, autor książki „Slackline. Die Kunst des modernen Seiltanzens”, wspinacz. 32-letni dziś Reinhard Kleindl poznał slackline dzięki znajomym. Żyjąc w okolicy Augarten w Graz, lokalnej mekki slacklinerów, szybko poddał się urokowi idei „przeniesienia się do totalnie innego świata za pomocą niezwykle prostego sprzętu”. Do bicia kolejnych rekordów zaprowadziły go zwykłe eksperymenty z taśmą. Reinhard przeszedł wtedy 50 metrów totalnie luźnej taśmy, zwanej rodeo i 170 metrów podwójnego longline’u, który rozpiął w Stubenbergu.

Za swoje największe osiągnięcie uważa zajęcie drugiego  miejsca podczas zawodów trickline’owych rozgrywanych w ramach corocznego festiwalu sportów przestrzeni Natural Games we francuskim Millau w roku 2009. Tu przeszedł również najpiękniejszą linię w karierze – The Kingline. Na koncie Reinharda znajduje się też trzecie miejsce zajęte podczas zawodów Austrian Slackline Open w roku 2011, a także highline’y w masywie Tre Cime. To właśnie w Dolomitach stara się dokonywać kolejnych przejść. Specjalnym sentymentem darzy również rozpięte przez siebie długie highline’y, które stanowią dla niego niezwykłe połączenie dystansu i ekspozycji.

Rok 2010 przyniósł mu zwycięstwo w Mejcup, dużej międzynarodowej imprezie bulderowe,j organizowanej co roku w Czechach. Tomas szybko zaczął pokonywać boulderowe trudności 7C, a obecnie regularnie odhacza kolejne problemy spod znaku 8A-8A+. Nic więc dziwnego, że zamierza ustawić poprzeczkę jeszcze wyżej i podczas zbliżającego się wyjazdu do Rocklands w RPA zapisać na swoje konto pierwsze boulderowe 8B.


Martin Krasnansky (Słowacja)

Urodzony w 1982 roku w mieście Pezinok, Martin Krasnansky już dwanaście lat później wiedział, że wspinanie będzie pasją jego życia. Przez kolejne osiemnaście lat spełniał swoje marzenia o wspinaniu, wpinając się do łańcucha wielu dróg sportowych, w tym również ekstremów za 8b. W pewnym momencie postawił jednak spróbować czegoś innego i w konsekwencji wciągnął go free soloing, czyli wspinaczka bez asekuracji. W tym stylu dokonał wielu pierwszych przejść, m.in. Arkada 7c w Tatrach Wysokich i Ruzomberok 7a. Na jego koncie znajdują się też drogi takie jak Opava 7a+, Obrovsky kut 7b+, Posledny sud 7c, Kororo 7b+ i Akoriabe 7b. W pogoni za miłością do wspinaczkowej wolności nieograniczonej liną czy ekspresami, Martin udał się do stolicy trudnych dróg tradowych, czyli Wielkiej Brytanii, skąd przywiózł kolejne solówki, tym razem do stopnia E7. Ostatnio zainteresował się również wspinaniem mikstowym i każdy sezon zimowy wykorzystuje jak najlepiej, nie tylko odhaczając kolejne drogi, ale również otwierając własne linie, głównie w rejonie Rumanowy Szczyt (drogi do M7+), ale też na Świstowej Czubie, jak np. Zakazane ovocie wycenione na M6+. Martin to prawdopodobnie jeden z najbardziej wszechstronnych wspinaczy na Słowacji, a potwierdzeniem tego może być fakt, że został doceniony również w Wielkiej Brytanii, gdzie trzy razy z rzędu wygrał puchar All-Around Climber on South of the United Kingdom.


Olaf Obsommer (Niemcy)

Profesjonalny kajakarz, członek zespołu ADIDAS Sickline Team, autor wielu filmów kajakarskich i przewodników. Z wykształcenia pielęgniarz, niedoszły inżynier. Swoją przygodę z kajakarstwem rozpoczął już jako 13-latek w klubie sportowym niedaleko Düsseldorfu. Zawdzięcza to rodzicom, od lat aktywnie uprawiającym canoeing. Sportowe tradycje rodzinne zaprowadziły Olafa nad brzegi setek rzek z zakresu V/VI WW i wyżej, jak i do juniorskiego wicemistrzostwa Ligii NRW w piłce ręcznej. Wybrał kajakarstwo i w swojej trwającej już ponad 30 lat karierze pływał rzekami Słowenii, Hiszpanii, Włoch, Czarnogóry, Francji, Szwajcarii i Austrii.

Oprócz tego, w latach 1992-1998,  organizował i brał udział w wyprawach do Kalifornii, Idaho, Turcji, afrykańskiego Zambesi, na największe katarakty Kanady na rzece Slave, a także  na Malediwy, Costa Rica, Reunion i Malawi. Na tej ostatniej w roku 1995 dokonał pierwszego spływu rzeką Shire, będącej odpływem jeziora Malawi. Za namową przyjaciół, w roku 1997 zaczął zbierać materiał filmowy ze swoich wypraw. Okazał się on na tyle obszerny, że Olaf przy pomocy dobrze znanego w środowisku wspinaczkowym Udo Neumanna, zdecydował się zmontować swój pierwszy film „Boof Chicken Boof”.

Następnie powstały „Sickline 1”, „Richtig Rodeo Fahren” i „Sickline 2”. „Sickline 1”, współrealizowany  z Neumannem,  okazał się sukcesem i był wielokrotnie nagradzany na międzynarodowych festiwalach filmowych o tematyce górskiej i przygodowej. W roku 2001 nastąpił przełom i Olaf Obsommer wraz z przyjaciółmi, jako pierwszy zespół europejski pokonali Wielki Kanion rzeki Stikine w Kolumbii Brytyjskiej, uznawany powszechnie za Mount  Everest kajakarstwa górskiego.

Zespół ten jako pierwszy w historii pokonał całą rzekę Stikine - od źródeł  do estuarium (lejkowate ujście), a europejska trasa filmu „Stikine the Great River” odniosła ogromny sukces.

Ulubionym celem wypraw Olafa okazała się jednak Norwegia, którą odwiedził już ponad 30 razy. Doświadczenia tam zebrane i perfekcyjna znajomość terenu zaowocowały wydaniem najlepszego obecnie na rynku przewodnika dla kajakarzy po wodach Norwegii.


Adam Pustelnik (Polska)

Najlepszy polski wspinacz skalny, taternik i alpinista znajdujący się w światowej czołówce wspinania sportowego i górskiego. Absolwent socjologii wUniwersytecie Łódzkim, wieloletni członek Akademickiego Klubu Górskiego w Łodzi. Prowadzi szkolenia wspinaczkowe, pracuje na wysokościach, tłumaczy książki i publikacje z dziedziny wspinaczki. Związany ze sportem od roku 1993. W roku 2003 jako pierwszy polski wspinacz poprowadził drogę o trudnościach 8c+ - Infinity na Frankenjurze i później jeszcze dwie drogi o tym stopniu trudności: Shangri-la, również na Franken i Bah Bah Black Sheep we francuskim Céüse.

Ustanowił też rekord w stylu OS, pokonując Le Spectre D'Ottokar 8b w rejonie Gorges du Tarn. Przez wiele lat był to najmocniejszy onsight w historii polskiego wspinania sportowego. W roku 2004 dołożył Best Friends Let’s Go Surfing również za 8c+ RP w legendarnym szwajcarskim rejonie Bocki. Rok później postanowił skupić się na wspinaniu wielkościanowym i udał się do Yosemite Valley (USA), gdzie z bratem Pawłem pokonali Regular Northwest Face na Half Dome (5.12b, 24 wyciągi, 2 dni) i  FreeRider na El Capitanie (5.12d, 36 wyciągów, 4 dni).

W roku 2006 był jednym z organizatorów i uczestników łódzkiej wyprawy do Kirgistanu, gdzie również z bratem otworzyli nową drogę na zachodniej ścianie Ortotubka – Amba (VI, 7c/c+, 1100 m, RP). Adam kontynuował wspinanie wielowyciągowe i w roku 2009 zapisał na swoje konto legendarną drogę Silbergeier 8b+ w szwajcarskim rejonie Rätikon. Droga była częścią większego projektu „300% normy” obejmującego również klasyczne zdobycie północnej ściany Fitz Roya drogą Royal Flush (VI 5.12c, A2, 1350 m) w Patagonii i przejście RP mitycznej linii Wolfganga Güllicha Action Directe 9a na Frankenjurze.

O ile w Patagonii nie dopisała pogoda, punkt programu obejmujący Frankenjurę Adam wykonał bez zarzutu, tym samym wpisując się po raz kolejny w historię polskiego wspinania sportowego. Jako trzeci Polak pokonał bowiem trudności z poziomu 9a i jako pierwszy  wpiął się do łańcucha Action. Kolejne bezprecedensowe osiągnięcie  przyniósł sierpień roku 2011. Wówczas  to Adam w zespole z Nico Favresse dokonał pierwszego powtórzenia najtrudniejszej wówczas drogi wielowyciągowej, Orbayu (8c+/9a) autorstwa braci Pou na hiszpańskim Naranjo De Bulnes. W dzień później, podczas realizacji nowego projektu, Adam uległ ciężkiemu wypadkowi, w wyniku którego doznał licznych obrażeń.

Oprócz wspinania w skałach i górach Adam wielokrotnie konstruował drogi i bouldery na zawodach rangi PŚ i krajowej. W roku 2012, po odbyciu licznych szkoleń i staży, został wybrany na  następcę Jacky Godoffa na stanowisku międzynarodowego szefa i koordynatora routesetterów. W tym samym roku przypadło mu układanie dróg na inaugurację PŚ w prowadzeniu w Chamonix i MŚ w Paryżu.

Jest autorem licznych publikacji w magazynach takich jak GÓRY, Magazyn Górski, National Geographic Traveler czy Grimper. Współautor przewodnika „100 porad GÓR”. Laureat Nagrody im. Andrzeja Zawady z roku 2007 i wyróżnienia, które otrzymał wraz z bratem Pawłem w ramach Nagrody Kolosów w roku 2006.. Sześciokrotny finalista Nagrody Środowisk Wspinaczkowych „Jedynka”.


Barbara Zangerl (Austria)

Barbara Zangerl już za życia stała się legendą kobiecego wspinania sportowego. Mimo, że dorastała otoczona górami, pierwsze kroki wspinaczkowe stawiała na sztucznej ścianie, gdy z małej wioski Strengen w regione Arlberg do pobliskiego centrum bulderowego zabrał ją brat.

Trochę trwało, nim Barbara wróciła do swoich korzeni, ale jak już do tego doszło, to z hukiem tak wielkim, że usłyszał o niej cały świat. Bouldering pokochała dzięki topowemu ekspertowi od małych form, Berdnowi Zangerlowi i właśnie ta dyscyplina wspinaczkowa wyniosła ją na szczyt. W roku 2008, mając zaledwie 19 lat, jako pierwsza kobieta na świecie rozprawiła się z boulderem o trudnościach wycenionych na magiczne  8B. Pura Vida w szwajcarskim rejonie Avers Valley. Rozwiązanie tego problemu pozostawało w sferze marzeń wielu znakomitych wspinaczy, by w końcu paść łupem kobiety. Jak mówi Barbara, właśnie to uczucie spełnienia po pokonaniu trudności na granicy własnych możliwości motywuje ją najbardziej do ustawienia sobie poprzeczki jeszcze wyżej.

Przygodę z boulderingiem zakończyły jednak problemy z kręgosłupem. Wypadający dysk zmusił 24-letnią dziś Barbarę do poszukiwania innych wspinaczkowych inspiracji. Jedną z nich znalazła w roku 2009 na Sardynii, gdy po raz pierwszy zobaczyła wielowyciągową drogę Hotel Supramonte (8b).

Od tamtej pory, pracując jako asystent techniczny lekarza, specjalizuje się głównie we wspinaniu z liną, a na swoim koncie, oprócz premierowej „ósemki c” Erntzeit w austriackim Vorarlbergu, zbiera kolejne wielowyciągowe perełki. Wśród nich znaleźć można m.in. Délicatessen (8b) na Punta d’u Corbu na Korsyce i wizytówkę Ticino, Super Cirill (8a/a+) na Parete di Sonlerto, a na swoją kolej ciągle czeka próbowany już wcześniej przez Barbarę Silbergeier, droga legenda szwajcarskiego Rätikonu. Jednakże kto inny może zmierzyć się z tą drogą, jak nie legenda we własnej osobie?


Adam Bielecki
Adam Bielecki z Januszem Gołąbem jako pierwsi himalaiści stanęli zimą na szczycie ośmiotysięcznika Gasherbrum I w Karakorum.  Wejścia tego dokonali 9 marca 2012. Wyprawa odbyła się w ramach programu Polski Himalaizm Zimowy 2010-2015, realizowanego pod kierownictwem Artura Hajzera, który również był kierownikiem wyprawy.

Adam ukończył psychologię w  Uniwersytecie Jagiellońskim. Wspina się od roku 1998, jest członkiem krakowskiego Klubu Wysokogórskiego. W roku 2000 otrzymał nominację do nagrody „Kolosy” za samotne wejście w stylu alpejskim na Chan Tengri w Kazachstanie – jako najmłodszy wówczas zdobywca tego szczytu. Następnie kierował kilkudziesięcioma wyprawami - m.in. na Pik Lenina, Pobiedę Zach. (2003, 2008), Demawend (2006), Elbrus (2001, 2006, 2007, 2009), Ararat (2008), Kilimandżaro (2007, 2010, 2011 dwukrotnie), Ruwenzori (2010), Chimborazo (2007, 2009), Cotopaxi (2007, 2009), Aconcaguę (2008, 2011), Mt. McKinley/Denali (2009 dwukrotnie), Dhampus Peak (2009), El Cuerno (2011), Mont Blanc (1999, 2001, 2004, 2005, 2006, 2008, 2011) i Matterhorn (1999, 2009, 2010).

W roku 2011 roku Adam Bielecki zdobył Makalu bez używania tlenu z Arturem Hajzerem  i Tomaszem Wolfartem. 31 lipca 2012, jako dziesiąty polski alpinista, zdobył K2 również bez użycia aparatury tlenowej. Na szczyt wszedł szlakiem pierwszych zdobywców (31 lipca 1954 roku szczyt K2 zdobyli włoscy przewodnicy Achille Compagnoni i Lino Lacedelli) - Żebrem Abruzzi od strony Pakistanu. Bielecki jest drugim Polakiem, po Wandzie Rutkiewicz (1986), który dokonał przejścia tej drogi.


Bernadette McDonald

Spotkanie z Bernadette McDonald, autorką książki „Ucieczka na szczyt” („Freedom Climbers”), poświęconej najlepszemu okresowi polskiego himalaizmu i dominacji Polaków w Himalajach w latach 70. i 80. W spotkaniu wezmą udział Adam Bielecki, Krzysztof Wielicki, Przemysław Piasecki oraz Darek Załuski.

"Ucieczka na szczyt" to opowieść o niezwykłych postaciach polskiego himalaizmu. Polacy, pomimo niesprzyjającej sytuacji politycznej, przez wiele lat wyznaczali kierunki światowego himalaizmu. Kanadyjska autorka próbuje odpowiedzieć na pytanie, jak doszło do tego, że polscy alpiniści wiedli prym       w Himalajach i Karakorum, choć zorganizowanie wyprawy i zdobycie na nią środków w komunistycznym kraju graniczyło z cudem.

Książka otrzymała prestiżowe nagrody: Grand Prize podczas Banff Mountain Book Festival 2011 i Boardman Tasker Prize 2011. „Ucieczka na szczyt” ukazała się nakładem Wydawnictwa  AGORA w roku  2012.

Książkę będzie można kupić podczas Spotkań z Filmem Górskim w promocyjnej cenie.

Dziękujemy Instytutowi Adama Mickiewicza za podarowanie Festiwalowi dziesięciu egzemplarzy „Freedom Climbers”.


Przemysław Piasecki
Z wykształcenia inżynier, opatentował kilka wynalazków w dziedzinie metalizacji.  Wspinaczkową przygodę rozpoczął w Tatrach w 1971. Przejścia trudnych dróg w  Alpach, Kaszmirze i Hindukuszu otworzyły mu drogę w góry najwyższe. W 1984 przeszedł   południowy filar Kangczendzongi Zachodniej (8505 m), zwanej też Yalung Kang, drugiego co do wysokości szczytu w  masywie Kangczendzongi.

Zima z 1985 na 1986 to wyprawa na Kangczendzongę (8586 m) z Jerzym Kukuczką i Krzysztofem Wielickim. Kukuczka i Wielicki  stanęli na szczycie 12 stycznia 1986 roku.

Latem 1986 Przemysław Piasecki uczestniczył w wyprawie na K2 (8611 m), kierowanej przez Janusza Majera. 3 sierpnia stanął na szczycie, dokonując z Wojciechem Wróżem i słowackim himalaistą Peterem Božikiem pierwszego przejścia słynnego południowo-zachodniego filaru K2, zwanego Magic Line. Sukces został okupiony wysoką ceną – w zejściu ze szczytu zginął Wojciech Wróż.

Jesienią 1989 Przemysław Piasecki wziął udział w ostatniej wyprawie Jerzego Kukuczki na południową ścianę Lhotse (8516 m).

Oprócz wspinaczki Przemysław Piasecki uprawia paragliding i sporty wodne.


Ola Dzik

Absolwentka psychologii i socjologii Uniwersytetu Śląskiego, obecnie doktorantka na Uniwersytecie Jagiellońskim. Oprócz pracy dydaktycznej zajmuje się przewodnictwem górskim, współprowadzi firmę turystyczną BluEmu. Posiada uprawnienia międzynarodowego przewodnika górskiego UIMLA i przewodnika beskidzkiego. Specjalizuje się w wyjazdach w góry Azji. Uczestniczka narodowego programu Polski Himalaizm Zimowy. Laureatka nagrody im. Henryka Jordana, przyznawanej przez Rektora UJ za osiągnięcia sportowe. W 2010 roku otrzymała nominację do nagrody środowisk wspinaczkowych „Jedynka”, nominację do nagrody „Travelery”, a także wyróżnienie w kategorii alpinizm podczas 13. Ogólnopolskich Spotkań Podróżników, Żeglarzy i Alpinistów „Kolosy 2010”. Podczas 14. edycji „Kolosów” w roku 2012 otrzymała Nagrodę im. Andrzeja Zawady.

Pliki do pobrania

Dołącz do nas